Berserkers Team Szczecin. Wojownicy.

Berserkers Team Szczecin

Ten projekt chodził za mną latami. Bez konkretnej daty końca i bez ciśnienia na szybki efekt. Po prostu wiedziałem, że kiedyś muszę go zrobić. Ostatecznie spędziłem pół roku na macie w Berserkers Team Szczecin. Z aparatem, bardzo blisko ludzi i bardzo blisko wysiłku. Obserwując treningi od środka, bez ingerowania w to, co się dzieje.

Nie interesowało mnie pozowanie ani budowanie obrazu pod publikę. Chciałem zobaczyć codzienność zawodników taką, jaka jest naprawdę. Zmęczenie po rundzie, skupienie przed kolejną, napięcie w chwilach ciszy. Rzeczy, które widać tylko wtedy, gdy da się temu miejscu czas i przestrzeń.

Założenie było proste. Czerń i biel, mocny kontrast i bliskość. Bez aranżowania sytuacji. Lampa tylko wtedy, gdy była naprawdę potrzebna. Reszta miała wydarzyć się sama. Moim zadaniem było nie przeszkadzać i nie być widocznym. Być obok, nie przed.

Do projektu zaprosiłem Marcina Haczyka ze Studio Foto-Team. Każdy z nas patrzył trochę inaczej, ale cel był wspólny. Pokazać to miejsce takim, jakie jest, bez skrótów i bez upiększania. Bez szukania efektu kosztem prawdy.

Pierwsze wejścia na salę były trudne. Mało światła, szybkie akcje, pot, ciężkie powietrze. Trzeba było znaleźć rytm. Zrozumieć, kiedy się zbliżyć, a kiedy cofnąć krok. Z czasem zawodnicy przestali zwracać na mnie uwagę. To był moment przełomowy. Mogłem pracować swobodnie, reagować intuicyjnie i łapać momenty, które trwają ułamek sekundy.

Najciekawsze rzeczy działy się między rundami. Kiedy nikt nie pozował. Kiedy ktoś siedział pod ścianą, łapał oddech, patrzył w podłogę albo w dal. W tych chwilach widać było więcej niż w samej walce. To one budowały prawdziwy obraz tego miejsca.

Finałem była wystawa. Duże wydruki, format 100 × 70 cm. Bez opisów, bez tłumaczenia zdjęć. Same obrazy. Dla mnie to nie było zamknięcie projektu, tylko potwierdzenie, że warto było poświęcić na niego tyle czasu.

Ten projekt bardzo zmienił moje podejście do fotografii. Pokazał mi, jak ważne są cierpliwość, zaufanie i bycie naprawdę obecnym tam, gdzie się fotografuje. Bez pośpiechu. Bez udawania. Po prostu blisko ludzi i tego, co naprawdę się dzieje.

Podobny sposób patrzenia na ludzi i ich codzienność pojawia się też w moich innych projektach fotograficznych.
Więcej informacji o klubie można znaleźć na oficjalnej stronie Berserkers Team Szczecin